Mijn favoriete quote & handicap dat perfectionisme heet

Mijn favoriete quote & handicap dat perfectionisme heet

You-Dont-Have-to-go-Fast

Soms is de snelheid waarmee je iets doet niet belangrijk, maar juist de motivatie om gewoon te beginnen. Prachtige quote, toch?! Van jongs af aan zit er bij mij in mijn hoofd dat alles perfect moest zijn, dus op de perfecte plaats en tijd zijn. Alles of niets. 200% en niet 100% Ik was niet tevreden met een middenweg en dat is natuurlijk niet echt een gezonde denkwijze. Ik ben heel erg creatief, maar aan een nieuw project beginnen maakte me onzeker en kwam de faalangst om de hoek kijken met het gevolg dat ik niet snel aan een nieuw project begon of wel begon maar nooit afmaakte. Natuurlijk is een beetje perfectionisme wel goed, je wilt iets zo goed mogelijk doen, haalt er plezier uit en je bent trots op jezelf. Bij mij was dit niet meer in balans. Mijn man vond het jammer dat ik niks met mijn talenten deed. Ja erover praten, dat deed ik volop over mijn tallozen ideeën, maar hij wilde ook dat ik ergens aan begon en het dan ook afmaakte. Hij heeft jaren op me ingepraat dat iets niet perfect-perfect-perfect hoeft te zijn. 80% is al goed, als je maar plezier hebt; zei hij dan. Mijn vader en ik hadden ook vaak deze gesprekken.

sam in business

Zo heb ik bijvoorbeeld een boek op mijn naam staan; SAM in Business, Succesvolle Alleenstaande Moeders met een eigen bedrijf. Dit boek heb ik geschreven na mijn scheiding met de vader van mijn zoon. Ik ging er helemaal voor, zelfs 200%. Samen met mijn zoon reden we heel Nederland door om deze vrouwen te interviewen. We genoten met z’n tweetjes van onze qaulity-time samen als moeder & zoon (toen 2 jaar) en ik combineerde deze interviews met bijvoorbeeld een middagje aan zee als we daar in de buurt moesten zijn.  Ik coachte vrouwen om ook een eigen bedrijf te gaan starten. Het was een geweldige ervaring, het boek kreeg veel aandacht en veel uitnodigingen om op events te komen praten. Dat was heel eng, maar ik deed het maar toch even! Momenten om trots op te zijn. Helaas kreeg mijn boek niet de opmaak waar ik op had gehoopt en ik begon me te schamen (faalangst). Daar op volgend begon de crisis en kwam mijn vervolg boek niet uit. Terwijl ik juist dus heel erg trots mocht zijn op het feit dat ik een boek had geschreven én was uitgegeven, had ik het gevoel dat ik had gefaald en werd dit een gevoelige plek. Alles wat ik in een jaar had opgebouwd in netwerken, brak ik weer af omdat ik niet meer achter dat boek kon staan vanwege de opmaak. (klinkt nu een beetje vreemd als ik het zo schrijf, maar destijds voelde dat echt zo)

DesireePurnot
In tijdschrift Flair met een interview

 

Nu ik een andere kijk heb gekregen op mijn perfectionisme, heb ik hier natuurlijk spijt van. En vind ik het jammer dat ik niet gewoon door ben gegaan, ik kreeg zo veel kansen aangereikt die ik heb laten vallen. Aan de andere kant heb ik door, onder andere deze ervaring zo veel geleerd, dat het helemaal niet erg is dat je in het begin van een nieuw project nog niet alles weet of alles gaat zoals je verwacht. Gaandeweg leer je steeds meer bij en is het ook goed om zelf op ontdekkingsreis te gaan. Wat past bij me, waar haal ik energie uit en geniet ik van. Mijn prioriteiten zijn verlegd en ik geloof weer in mezelf en in mijn talenten, alleen doe ik het nu iets rustiger aan en niet alles meer tegelijkertijd. Toen mijn vader overleed, begon ik de snelheid van mijn leven flink omhoog te schroeven, omdat ik bang was er niet genoeg tijd voor te hebben. Door bepaalde gevoelens los te laten, heb ik weer enorm veel zin om onafgemaakte projecten op te pakken! Dus wordt vervolgd 😉

Ben jij ook weleens in de valkuil van Perfectionisme getrapt?

 

 

 



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *